Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) to technologia zapewniająca bezprzewodowy dostęp do Internetu przy użyciu łącza radiowego. Technologia Wimax oparta jest na dwóch standardach: IEEE 802.16 a także ETSI HiperaMAN, które gwarantują współpracę między sprzętem różnych producentów.
Przepustowość łączy technologii Wimax szacowana jest na 75 Mb/s, a to oznacza że może konkurować z rozwiązaniami przewodowymi. Aczkolwiek przy dzisiejszym stanie infrastruktury oraz dostępnym sprzęcie rzeczywista przepustowość łączy wykorzystujących technologię Wimax nie przekracza 2 Mb/s. Tak słaba szybkość spowodowana jest kilkoma czynnikami. Aby osiągnąć najlepszą szybkość odległość między nadajnikiem a anteną nie może przekraczać 10 km. Realnie patrząc, przez niewielką sieć nadajników wynik ten nie jest osiągalny. Jednakże największa odległość między nadajnikiem i anteną odbiorczą gwarantującą niezawodne działanie wynosi pięćdziesiąt km. Aczkolwiek rzeczywista odległość ta jest sporo mniejsza, spowodowana przez rzeczy stojące na linii sygnału od nadajnika do odbiornika. Wszelki biurowiec, drzewko, góra stojąca między nadajnikiem a odbiornikiem destabilizuje sygnał a co za tym idzie uniemożliwia wysoką jakość usługi.
Technologia Wimax może być stosowana zazwyczaj tam, gdzie nie ma dostępu do sieci Internet przy użyciu tradycyjnych łączy przewodowych. Może także służyć do utworzenia bezprzewodowych miejskich sieci komputerowych (MAN).

12.marca.2008 :: Internet